Σκέψεις μιας Απελπισμένης Άνεργης Λαυριώτισσας

Αγαπητοί φίλες και φίλοι,

ζούμε σε μια εποχή κρίσης και οικονομικής στασιμότητας. Τα πάντα γύρω μας παγωμένα. Οι άνθρωποι απογοητευμένοι, αγχωμένοι, σχεδόν άρρωστοι. Οι νέοι, που πάντα είχαν τη δύναμη να ελπίζουν ακόμα και όταν όλα πήγαιναν στραβά, έχουν πάψει να ελπίζουν. Δεν υπάρχουν πλέον ερεθίσματα για όνειρα. Ο δρόμος μπροστά μας είναι μεγάλος, ανηφορικός και γεμάτος ομίχλη. Ο ουρανός μας σκοτεινός γεμάτος σύννεφα, ο αέρας μας λιγοστός, το οξυγόνο μας στερεύει. Και πως άλλωστε να κάνεις όνειρα όταν ξέρεις πως μόνο όνειρα θα μείνουν;  Πώς να διατηρείς μια ελπίδα που έχεις ακούσει από μεγαλύτερους ότι πεθαίνει πάντα τελευταία, όταν ξέρεις πως ο δρόμος ακόμη και για τα πιο μικρά σου όνειρα αποτελείται από σπασμένες και εν κατακλείδι άβατες γέφυρες; Και όλα αυτά γιατί κάποιοι μεγαλύτεροι με υποτιθέμενες αξίες και προσόντα όπως πατριωτισμό, ηθική, δικαιοσύνη και μυαλό, επιλέχθηκαν από κάποιους εξίσου μεγαλυτέρους μας για να κυβερνήσουν τη χώρα στην οποία ζούμε, με αποτέλεσμα να γίνονται για πολλά χρόνια οι λάθος επιλογές.

 Και να που σήμερα φτάνουμε ως εδώ. Φτάσαμε στο σημείο να καταντήσουν την Ελλάδα να μην αξίζει εξαιτίας τους να γράφεται με κεφαλαίο, να έχει χάσει την αξιοπρέπεια της, τη δύναμη της και να θάβει όλο και πιο βαθιά τα παιδιά της. Φτάσαμε στο σημείο άνθρωποι ηλικιωμένοι που δούλεψαν σκληρά για μια ζωή, να στερούνται πράγματα που τους ανήκουν, μειώνοντας τις συντάξεις τους όλοι  εκείνοι που έχουν ζήσει μια εύκολη ζωή, καθισμένη σε μια αναπαυτική καρέκλα ενός υπερπολυτελέστατου γραφείου, που το μόνο που του λείπει είναι μια αιώρα κρεμασμένη από φοίνικες. Αλλά που θα πάει; Τους έχουμε αφήσει το χρόνο και το χώρο να καταφέρουν και όσα δεν κατάφεραν τόσα χρόνια. Να εκπληρωθούν ακόμα και τα άπιαστα όνειρα τους, καταστρέφοντας ακόμη και τα πιο μικρά δικά μας. Φτάσανε την Ελλάδα στο σημείο να μην θεωρείται υπολογίσιμη πλέον δύναμη.  Όπως πάμε, να μου το θυμηθείτε, σε λίγα χρόνια θα μας σβήσουν και από το χάρτη.

Έτσι λοιπόν και εμείς, οι δημότες Λαυρεωτικής, το νέο αίμα της Λαυρεωτικής, ζούμε την οικονομική στασιμότητα και την ανεργία. Το Λαύριο δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να μας θρέψει, όπως αυτό είναι λογικό και έτσι αναγκαζόμαστε να αναζητήσουμε δουλειά σε άλλες περιοχές. Ούτε και εκεί, όμως, βρίσκουμε τη λύση, καθώς το κακό είναι γενικό. Ανήκει στην Ελλάδα και όχι στο Λαύριο, στη Κερατέα, στη Παιανία, στο Μαρούσι, στην Ηλιούπολη, στη Καλαμάτα, στη Θεσσαλονίκη, στα Χανιά, στη Πρέβεζα κλπ.  Με τη μόνη διαφορά πως όσο και αν θέλουμε εμείς εδώ στο Λαύριο να αποδείξουμε πως ανήκουμε στο πολιτισμό και δεν ζούμε σε μια τριτοκοσμική χώρα, αλλά σε μια πόλη με πολιτισμένους ανθρώπους και ανοιχτά μυαλά, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να μας κρατήσουν πίσω από τον ήλιο και μακριά από το πολιτισμό.

Πρόσφατη απόδειξη ο πόλεμος που γίνεται από κάποιους Λαυριώτες ενάντια στην εταιρεία JUMBO που αποφάσισε να ανοίξει ένα κατάστημα της στη περιοχή μας. Και αφού ο πρώτος πόλεμος έληξε με νίκη τους στα δικαστήρια και άρχισαν οι εργασίες για να ανοίξει το κατάστημα όσο πιο σύντομα γίνεται, έρχεται ο δεύτερος πόλεμος για να τους παγώσει πάλι.  Το επιχείρημα των αγωνιζομένων ; Να μην κλείσουν τα μαγαζιά του Λαυρίου.

Μάλλον όλοι εσείς οι κυρίες και οι κύριοι που υπογράψατε κατά της νέας αυτής επιχείρησης, δεν έχετε καταλάβει ακόμα πως τα μαγαζιά σας ήδη κλειστά θεωρούνται. Εδώ και χρόνια ο κόσμος πράγματα έκτακτης ανάγκης ψωνίζει από εσάς. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Και όλα αυτά γιατί ; Γιατί έχετε πάψει να χαρακτηρίζεστε μαγαζιά. Φαρμακεία θεωρείστε. Για αυτό και ο κόσμος του Λαυρίου όταν αποφασίζει πως θέλει να ψωνίσει ρούχα, παπούτσια, σχολικά για το παιδί του, έπιπλα για το σπίτι του και οτιδήποτε άλλο δεν θα τα πάρει από εσάς. Γιατί ο κόσμος δεν είναι ηλίθιος. Και το πιο τραγικό από όλα είναι πως ακόμα και εσείς οι ίδιοι που υποστηρίζετε και καλά τον συνάνθρωπο και την επιχείρηση του κάθε Λαυριώτη, το ίδιο κάνετε. Γιατί εσείς που έχετε το βιβλιοπωλείο όταν έχετε σκοπό να ψωνίσετε ρούχα πηγαίνετε σε φθηνά καταστήματα της Αθήνας. Γιατί εσείς που έχετε τα καταστήματα ρούχων και υποδημάτων όταν θέλετε να ψωνίσετε σχολικά για τα παιδιά σας πηγαίνετε στα JUMBO Βάρης ή Παιανίας ή οπουδήποτε αλλού εκτός από εδώ. Γιατί εσείς όλοι που έχετε το οποιοδήποτε μαγαζί στο Λαύριο όταν θέλετε να αγοράσετε έπιπλα ή οτιδήποτε άλλο για το σπίτι σας καταφεύγετε στο ΙΚΕΑ ή σε οποιοδήποτε άλλο φθηνό μαγαζί εκτός Λαυρίου. Έτσι, λοιπόν, θεωρείτε όλοι εσείς πως στηρίζετε τα μαγαζιά των συμπολιτών σας;  Βάζοντας υπογραφές για να εμποδίσετε ένα νέο πολυκατάστημα να ανοίξει στη περιοχή σας; Τόσα χρόνια τι κάνατε, που ήσασταν ; Όταν έρθει η ώρα να ακουμπήσετε τα δικά σας λεφτουδάκια που τα ακουμπάτε κυρίες και κύριοι; Είσαστε τραγικοί και όχι μόνο γελοίοι τελικά.

Κάτι ακόμα, κύριοι …Το JUMBO υπόσχεται 40 έως 60 προσλήψεις. Εσείς όλοι που εμποδίζετε τη δημιουργία του θα αναλάβετε να βρείτε δουλειά σε αυτό τον αριθμό ατόμων; Γιατί αυτό αποτελεί μια μικρή απορία μου. Γιατί αν είναι να διαλέξετε εσείς 60 άτομα από τα 750 που έχουν κάνει αιτήσεις και ζητάνε μια ευκαιρία για δουλειά και να αναλάβετε να τους αποκαταστήσετε τότε μπράβο για τον αγώνα σας. Αλλά δε νομίζω να έχετε τέτοιο σκοπό. Καταλαβαίνω. Φυσικά και είναι δύσκολο να βρείτε δουλειά σε τόσα άτομα. Μπορεί να γίνει και κάτι ακόμα. Τα 60 αυτά άτομα που έχουν οικογένειες και παιδιά να συντηρήσουν, που μπορεί να έχουν άρρωστους γονείς να βοηθήσουν, σε περίπτωση που το JUMBO δεν καταφέρει να ανοίξει για να τους προσλάβει , θα φέρνουμε κάτω από τις πόρτες των καταστημάτων σας τους λογαριασμούς ΔΕΗ ΚΑΙ ΕΥΔΑΠ για να τους πληρώνετε εσείς, καθώς επίσης θα αναλάβετε να γεμίζετε τα ψυγεία μας μια φορά την εβδομάδα για να μην πεινάμε. Και τότε όλοι θα είμαστε εντάξει, γιατί και εσείς θα είσαστε ικανοποιημένοι που κερδίσατε τον αγώνα σας και εμείς θα είμαστε σε θέση να ζήσουμε. Αν έχετε σκοπό να δράσετε έτσι τότε μπράβο σας. Αλλά δεν νομίζω να έχετε κανέναν τέτοιο σκοπό.  Τέτοιο αγώνα, χωρίς επιχειρήματα και με προσωπικό συμφέρον, κάνουμε όλοι κυρίες και κύριοι.

Και κάτι τελευταίο..   Αφού ενδιαφέρεστε για τα μαγαζιά των συμπολιτών σας γιατί δεν σκέφτεστε και τα μαγαζιά εκείνων που θα ωφεληθούν από τη δημιουργία αυτής της επιχείρησης; Γιατί μη μου πείτε πως δεν φτάνει το μυαλό σας μέχρι εκεί, ώστε να σκεφτείτε πόσες καφετέριες και χώροι εστίασης θα αυξήσουν έστω και σε μικρό βαθμό τη δουλειά τους…  Ψεύτες θα είσαστε. Αν και δεν αμφιβάλλω καθόλου γι αυτό.  Άρα αφού είστε ειλικρινείς, σταματήστε καλύτερα να λέτε :  ‘ Δεν με νοιάζει  για το δικό μου μαγαζί μονάχα, αλλά για όλους. Δεν θέλω να κλείσουν τα μαγαζιά του Λαυρίου’.. Αλλάξτε καλύτερα τη φράση σας και προσθέσετε μια δόση ειλικρίνειας και πείτε : ‘ Το τομάρι μου με ενδιαφέρει.’  Μόνο που δεν έχετε καταλάβει κάτι.. Πως το τομάρι σας ήδη γδαρμένο είναι κυρίες και κύριοι. Μόνοι σας το γδάρατε. Βάλατε τα χέρια σας και βγάλτε τα μάτια σας!

   Και κλείνοντας ας μην ξεχάσω το πιο γελοίο από όλα. Όλοι εσείς που μάχεστε κατά της επιχείρησης αυτής, είμαι απόλυτα σίγουρη πως θα είστε οι πρώτοι που θα μπείτε να ψωνίσετε για να γλιτώσετε λεφτά, μόλις ανοίξει τις πύλες της. Άρα αγώνα μαϊμού κάνετε αγαπητοί μου συμπολίτες. Πολύ βαβούρα για το τίποτα. Κανονικά φωτογραφίες σας θα έπρεπε να βάλουν στην είσοδο για να σας απαγορεύετε η είσοδος, αλλά δεν θα σας πειράξει. Θα συνεχίσετε να πηγαίνετε στο αντίστοιχο κατάστημα άλλης περιοχής όπως κάνατε και τόσα χρόνια άλλωστε που υποτίθεται πως στηρίζατε το Λαύριο και τις επιχειρήσεις του.
Καταλάβετε πως οι νέοι άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν τη σκυτάλη πια. Εμείς οφείλουμε πλέον να πάμε το τόπο μας παραπέρα. Γιατί το μέλλον στη παρούσα φάση σε μας ανήκει. Είναι η δική μας σειρά. Η δικιά σας ήρθε και πέρασε. Και δεν έχετε κανένα δικαίωμα να εμποδίζετε τα δικά μας όνειρα. Και για να μην φανώ γραφική και ψεύτικη, φυσικά και το όνειρό μου δεν ήταν να γίνω υπάλληλος σε πολυκατάστημα. Αλλά εφόσον, κάποιοι ίδιοι ή παρόμοιοι με εσάς, κατάφεραν να γκρεμίσουν τα μεγάλα όνειρα μας, ένα όνειρο μας έχει μείνει πια και για αυτό παλεύουμε. Και ποιο είναι αυτό ; Να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και να μη γίνουμε φονιάδες για ένα κομμάτι ψωμί. Δεν μπορείτε να μας το στερήσετε!

Με εκτίμηση

Μια απελπισμένη άνεργη!

Αρέσει σε %d bloggers: