Στους λειμώνες των ορυχείων – ο Νίκος Βουρλάκος στον Χρήστο Προμοίρα

‘’ Η συζήτησή μας με το ποιητή Νίκο Βουρλάκο  πέρασε μέσα από στοές , από αρχαίες εγκαταλελειμμένες γαλαρίες εκεί που το σκοτάδι είναι συμπαγές και αδιαπέραστο. Όμως μην σκεφτείτε ότι φοβηθήκαμε έστω και για μια στιγμή. Τουναντίον πειστήκαμε απ’ την αρχή ότι όλο αυτό το ταξίδι κάτω απ’ τη γη ένα και μόνο στόχο έχει.Να μας αποκαλύψει περίτρανα και λυτρωτικά το μεγαλείο του ΦΩΤΟΣ.  ‘’

Αυτά έγραψα σαν πρόλογο σε συζήτησή μας με το Νίκο Βουρλάκο τον Ιούνιο του ’96  στο περιοδικό ‘’ΑΤΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ τεύχος 5’’.

Μετά από 21 και κάτι χρόνια συμφωνήσαμε να συνεχίσουμε την κουβέντα μας έχοντας πλέον καταγράψει τις ποιητικές συλλογές , τα πεζά τα χρόνια του Ορυκτολογικού , και της έρευνας μέσα στις γαλαρίες . Έχουμε λοιπόν να πούμε πολλά μα πριν ξεκινήσουμε  να καταγράψουμε την εργογραφία του  :

1982-ΨΗΦΙΔΩΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ(ΠΟΙΗΜΑΤΑ)

1984-ΟΧΤΑΩΡΙΤΕΣ-(ΠΟΙΗΜΑΤΑ)

1989-ΣΚΩΡΙΕΣ ΚΑΙ ΛΙΘΑΡΓΥΡΟΙ-(ΠΟΙΗΜΑΤΑ)

1991-ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ-(ΠΟΙΗΜΑΤΑ)

1992-ΤΑ ΟΡΥΚΤΑ ΤΗΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ(ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΟΡΥΚΤΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΡΥΚΤΩΝ ΣΥΣΤΑΤΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΕΤΡΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ)

1995-ΣΤΟΥΣ ΛΕΙΜΩΝΕΣ ΤΩΝ ΟΡΥΧΕΙΩΝ(ΠΟΙΗΜΑΤΑ)

1998-ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΓΙΑ ΤΗ ΡΗΔΑΤΜΗ)(ΠΟΙΗΜΑΤΑ)

2002-ΜΙΚΡΑ ΑΚΡΟΚΕΡΑΜΑ(ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ)

2012-ΟΡΥΚΤΟΘΗΡΕΣ ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΤΗΣ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ-(ΔΙΗΓΗΜΑ)


Νίκος Βουρλάκος


1982-Ψηφιδωτά ποιήματα             19  -Ο έπαινος της ΙΖΟΛΑ

1/Η   Α Ρ Χ Η…

-(Χρήστος Προμοίρας) Από πότε κατάλαβες ότι έχεις έναν ιδιαίτερο, έναν ‘’ανήσυχο’’ τρόπο γραφής που μπορεί να σε οδηγήσει παραπέρα;

-(Νίκος Βουρλάκος) Από το δημοτικό έκανα στιχάκια βέβαια αυτό δεν λέει τίποτα στο λύκειο αυξήθηκε η έφεση που είχα να κάνω ρίμες  κι έτσι κάποια κείμενα που είχαν δημοσιευτεί έχουν μια ποιητική διάθεση γιατί χρησιμοποιούσα ομοιοκαταληξίες μέσα στο πεζό.

(Χ.Π.)Να σου θυμίσω εγώ ένα απόσπασμα από μια ‘’Δρυόπη- του 1965  ‘’ στη μαθητική σελίδα του περιοδικού έγραφες τότε για την Κύπρο ένα πεζό κείμενο με έντονα τα στοιχεία της ομοιοκαταληξίας;

‘’ Του θέρους ο ουρανός, ο γαλανός , συννεφιασμένος, τώρα σκοτεινός, τις άσπρες τις τουλίπες απ’ το χιόνι, σιγά -σιγά και απαλά τις στρώνει, σκεπάζοντας τα πάντα μ’ άσπρο πεντακάθαρο σεντόνι μ’ ολόλευκη γιρλάντα…’’’

(Ν.Β.) Σ’ αυτό το κείμενο λοιπόν φαίνεται η ομοιοκαταληξία μέσα στο πεζό και η τάση που είχα για το στίχο…


ΔΡΥΟΠΗ: Περιοδικό του Επιμορφωτικού & Εκδρομικού Ομίλου Λαυρίου(Τεύχ. 21-Ιούλιος- Σεπτέμβριος 1965) . Τη στήλη ‘’Μαθητική γωνιά’’ υπογράφει ο Νίκος Βουρλάκος.

2/ Σ Τ Ο Υ Σ  70  Β Α Θ Μ Ο Υ Σ   Κ Ε Λ Σ Ι Ο Υ

(Χ.Π.)Την ικανότητα για ομοιοκαταληξία την έχουμε ήδη εντοπίσει-ποια είναι τα επόμενα βήματα

(Ν.Β.) Τα επόμενα βήματα είναι αποφάσεις ζωής τελειώνω την διδασκαλική ακαδημία και δεν πήγα εκεί που με τοποθέτησαν γιατί δεν άντεχα –όπως και δεν αντέχω-να ζήσω μακριά απ’ το Λαύριο. Έτσι επιλέγω να είμαι εργάτης στην ΙΖΟΛΑ… κι όταν λέω εργάτης εννοώ στην παραγωγή(μπανιέρες), δούλευα στους φούρνους σε θερμοκρασίες 70 βαθμών Κελσίου, με σορτσάκι χειμώνα καλοκαίρι δουλεύαμε , δεν ήταν εύκολο ούτε να αναπνεύσεις. Εκεί ένοιωσα την ανάγκη να εκφραστώ να γράψω και στα διαλλείματα σε μικρά χαρτάκια , κυρίως τσιγαρόχαρτα έγραφα την ιδέα του ποιήματος και το σκελετό (σχέδιο)και την τελική επεξεργασία την έκανα στο σπίτι..

Έτσι σιγά- σιγά άρχισε να μαζεύεται το υλικό για τους ‘’ΟΚΤΑΩΡΙΤΕΣ’’

(Χ.Π.) Στην ΙΖΟΛΑ κέρδισες και τον πρώτο σου έπαινο. Πως έγινε;

(Ν.Β.) Διοργάνωσε η επιχείρηση έναν Πανελλήνιο διαγωνισμό λογοτεχνικό για ερασιτέχνες καλλιτέχνες –έτσι το οριοθετούσε- συνεργάτες του Ομίλου των εργοστασίων της κέρδισα λοιπόν τον έπαινο με ένα στιχάκι  τέσσερις σειρές που κατάληγε στη φράση’’ σκλαβώνεται η μηχανή μα και σκλαβώνει…’’

(Χ.Π.) Έχεις πάρει έπαινο και από την Γ.Σ.Ε.Ε.

(Ν.Β.) Έχω βραβευτεί στον πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Γραμματείας Πολιτισμού της Γ.Σ.Ε.Ε. το 1989.

(Χ.Π.) Το ποίημα που ακολουθεί περιλαμβάνεται στη συλλογή ‘’ΟΧΤΑΩΡΙΤΕΣ’’-1984

(Η έκδοση του βιβλίου χρηματοδοτήθηκε από το σωματείο εργατοϋπάλληλων της ΑΒΕΛ)

Σ Τ Α Υ Ρ Ω Σ Η   1980

Στο χαλυβδένιο μεσοδόκαρο

της φάμπρικας,

σταυρώνεται ο Άνθρωπος,

δίχως χιτώνα και επώδυνο στεφάνι ,

δίχως λόγο συνχώρεσης στους δήμιους

να πει.

Φόρμα εργάτη κι άρβυλλα,

και σκόνη αντί για φωτοστέφανο·

αντί για λόνχη, κάψιμο με θειϊκό

οξύ,

κι οργή για όσους μισθοφόρους

τον καρφώσανε,

οργή.

3/Ν Α…   Η   Ε Υ Κ Α Ι Ρ Ι Α …

(Χ.Π.)Το 1982 διαγωνίστηκες στην εκπομπή της ΕΡΤ ‘’ Να η ευκαιρία…’’ στο στίχο και πήρες το πρώτο βραβείο με άνεση , παρ’ όλα αυτά τραγούδια δεν έγραψες , ούτε το κυνήγησες να μπεις στη δισκογραφία… για ποιο λόγο;

(Ν.Β.)Αυτό που θυμάμαι στο ‘’Να… η ευκαιρία’’ είναι ότι αυτός που είχε ενθουσιαστεί μαζί μου ήταν ο Λευτέρης Παπαδόπουλος ο οποίος μου επέτρεψε να πω και δεύτερο ποίημα πέρα από αυτό που είχε προκριθεί και το ποίημα ήταν εργατικό κι αυτό …όπως το πρώτο αλλά φαίνεται ότι στον Παπαδόπουλο άρεσε  το ύφος της γραφής μου εμφανώς περισσότερο από κάποια άλλα μέλη της επιτροπής .

Τελικά πήρα το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό αλλά τραγούδια δεν θέλησα να κάνω δεν ήταν στους προσανατολισμούς μου. Βέβαια μ’ αρέσει η μουσική και πιστεύω ότι ο καλός στίχος είναι δυσκολότερο στη γραφή του από την ποίηση.


Λευτέρης Παπαδόπουλος      Γιάννης Γλαντζής

4/ΤΑ ΜΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΑ…

(Χ.Π.) Σ’ αυτό το σημείο να μην παραλείψουμε ότι ο Γιάννης Παντελέων είχε μελοποιήσει κάποια κομμάτια από τους ΟΧΤΑΩΡΙΤΕΣ και παρουσιάστηκαν το 1984 στην ΑΚΕΛ και το 1987 ο μαέστρος ο Γιάννης Γλαντζής με την ορχήστρα του Δήμου είχε βάλει εξαίσια μουσική σε δικά σου και δικά μου κομμάτια σε κλασσική φόρμα και τα παρουσίασαν στην μετέπειτα πολύπαθη αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου  μάλιστα θυμάμαι κάποια από αυτά είχε ερμηνεύσει ο τότε Δήμαρχος ο Κώστας Πόγκας. Όμορφα χρόνια… άλλο ένα τραγούδι σου τη ‘’Σταύρωση’’ δούλεψε ο έμπειρος συνθέτης από την Κέρκυρα ο Σπύρος Σαμοΐλης και βέβαια εξαιρετικά δούλεψε πάνω στους ‘’ΟΧΤΑΩΡΙΤΕΣ’’ ένα νέο παιδί από τα Καλύβια ο Γιώργος Γεωργακάκης.

(Ν.Β.) Ναι ήταν πραγματικά πολύ καλός ο Γεωργακάκης όπως και όλοι οι συνθέτες που ανέφερες. Να ευχαριστήσω με την ευκαιρία το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου τον Βάλσαμο Συρίγο, τον Γιώργο Μπιθιμήτρη που με τίμησαν με αυτή τη δοργάνωση που έγινε στο θεατράκι της ‘’Ρεμίζας ‘’ στις 31 Ιουλίου του 2014.


Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την εκδήλωση που περιέχει απαγγελία του Νίκου Βουρλάκου σε ένα πρόσφατο- ανέκδοτο ποίημά του και ένα μελοποιημένο ποίημά του από τους ‘’ΟΧΤΑΩΡΙΤΕΣ’’ σε μουσική και ερμηνεία του Γιώργου Γεωργακάκη.

5/ΜΕ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΗ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗ…

(Χ.Π.) Νίκο όποιος σε ξέρει και όποιος σε παρακολουθεί χρόνια καταλαβαίνει ότι δεν είσαι μόνο γραφιάς αλλά αποτολμάς  πιο ολοκληρωμένες προσεγγίσεις  στη Λαυρεωτική γη και τους ανθρώπους της .Ζωγραφίζεις ,φωτογραφίζεις, καταγράφεις, κατεβαίνεις στις γαλαρίες, ανακαλύπτεις και μ’ αυτό τον τρόπο δίνεις για πολλά χρόνια ένα ουσιαστικό παρόν στον τόπο. Παρ’ όλα αυτά ενώ όταν μιλάς για την γραφή σου είσαι λακωνικός όταν μιλάς για τις εντυπώσεις σου από τις γαλαρίες και τις εξερευνήσεις σου είσαι χειμαρρώδης. Γιατί αυτό;

(Ν.Β.)…όσον αφορά το λογοτεχνικό μέρος να το κλείσουμε αυτό. Εγώ δεν θεωρώ τον εαυτό μου λογοτέχνη ούτε καν ποιητή… διότι ο ποιητής πρέπει να έχει μια οικουμενικότητα σ’ αυτό που γράφει και να καλύπτει με την τέχνη του μεγάλες μάζες ανθρώπων. Εδώ αρχίζει η διαφορά μ’ εμένα αφού ότι έγραψα –συνειδητά το έκανα-έχει ως κεντρικό πυρήνα το Λαύριο. Τη Λαυρεωτική. Το έκανα γνωρίζοντας ότι το κοινό είναι πολύ περιορισμένο παρ’ όλα αυτά χαλάλι γιατί αυτό αποτελεί και προσωπική μου ευχαρίστηση. Όποιος με διαβάσει θα καταλάβει ότι έχω πάρει το Λαύριο σαν πολύπλευρο πρίσμα που από διάφορες πλευρές του το έχω περάσει σε λογοτεχνική διάσταση. Θεωρώ ότι σχεδόν τα’ χω πει όλα , τα έχω καταγράψει το τοπίο , τους ανθρώπους , τα συναισθήματα την ιστορία ,το κίνημα, τους εργατικούς αγώνες , τον έρωτα προς το παρόν δεν έχω να πω καινούργια πράγματα και δεν μου ταιριάζει να επαναλαμβάνομαι. Αξίζει να πούμε ότι η συλλογή ‘’ΣΤΟΥΣ ΛΕΙΜΩΝΕΣ ΤΩΝ ΟΡΥΧΕΙΩΝ’’ είναι η μόνη που έχει γραφεί για τα ορυκτά στην Ελλάδα.


 ΦΩΤΟ-Γλυπτική σύνθεση μεταλλωρύχων: Έργο Κώστα Βαλσάμη. Σημείο αναφοράς των εργατικών αγώνων. Όσο υπάρχει αδικία-όσο υπάρχουν άνθρωποι .


2002- Γιώργος Ιατρού ‘’Σούνιο- Λαύριο- Κερατέα’’-1998-Νίκος Βουρλάκος ‘’Ένα όνειρο για τη Ρήδατμη’’  

Από την συλλογή ‘’Ένα όνειρο για τη Ρήδατμη’’ θα εμπιστευτούμε την επιλογή του Γιώργου Ιατρού στην ανθολογία του ‘’Σούνιο-Λαύριο-Κερατέα’’. Ο Νίκος Βουρλάκος συμμετέχει με τρία κείμενα(σ. 341-343)

‘’ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΓΙΑ ΤΗ ΡΗΔΑΤΜΗ’’-ΛΑΥΡΙΟ 1998

(Απόσπασμα σ.23)

…Γη μήτηρ

Αργύρου παράλιον κέρας

Σκωρίας βαρύπενθον κάλλος

Θρήνοι καπνοί

Κάρρα γεμάτα γαλένα

Κορνίζες απόντων με κρέπια

…Η μολυβδίαση

Πάντα παραμόνευε η μολυβδίαση

Ώχρες, χαλάσματα,

παιδιά με πυρίτη ακόμα στην τσέπη

παράγκες ξυπόλητες, μπουγάδες σκοινιά

Φυσαλλίδες που σπάσανε. Πόσες πατρίδες

κοντά σου πατρίδα μου απαγκιάσανε!

……………………………………………………


2000-ΜΙΚΡΑ ΑΚΡΟΚΕΡΑΜΑ               2012-ΟΡΥΚΤΟΘΗΡΕΣ    

6/ΠΕΖΟΣ ΛΟΓΟΣ-ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΥΦΟΣ

Το 2002 γράφει σε πεζό λόγο τα ‘’ΜΙΚΡΑ ΑΚΡΟΚΕΡΑΜΑ’’ και το 2012 τους ‘’ΟΡΥΚΤΟΘΗΡΕΣ’’ Μια ιδιαίτερη δουλειά , μια κατάθεση ψυχής αλλά και εμπειριών υπεδάφους που μας περιγράφει μια εθελούσια κάθοδο στο σκοτάδι πάντα με στρατηγικό στόχο την έξοδο , την επάνοδο στο φως!!!

Το Νοέμβριο του 2012 το βιβλίο παρουσιάστηκε στην Κερατέα από την Χρυσή Τομή και τον Μάρτιο του 2013 η παρουσίαση έγινε στο Λαύριο με πρωτοβουλία της Ε.Μ.Ε.Λ. και του Επιμορφωτικού & Εκδρομικού Ομίλου Λαυρίου.

Είχα τη χαρά και την τιμή να με προτείνει για ομιλητή και στις δυο παρουσιάσεις στην Κερατέα μαζί με τους κ.κ. Γιώργο Ιατρού και Τάσο Βλάδο και στο Λαύριο μαζί με τον κ. Κώστα Παναγόπουλο αντιπρύτανη του Ε.Μ.Π. και τον αείμνηστο κ. Γιώργο Βογιατζή.


Μάρτιος 2013-Παρουσίαση του βιβλίου ‘’ΟΡΥΚΤΟΘΗΡΕΣ’’ στο Λαύριο (Παλαιό Μηχανουργείο):Γιώργος Βογιατζής-Χρήστος Προμοίρας-Κωνσταντίνος Παναγόπουλος

Ας μείνουμε λοιπόν στους ΟΡΥΚΤΟΘΗΡΕΣ διαβάζοντας το εισαγωγικό σημείωμα του συγγραφέα.

‘Το παρόν δεν φιλοδοξεί να λάβει θέση έμπειρου πονήματος ούτε αυτοβιογραφίας . διήγημα είναι. Πάντως πράγματι υπήρξα ορυκτοθήρας ,συλλέκτης ορυκτών, τα χρόνια που γράφω. Τη δραστηριότητα αυτή την έχω σταματήσει πλέον. Ας μην επιχειρήσει κανείς το ίδιο γιατί ο κίνδυνος είναι αλήθεια μεγάλος. Τα πρόσωπα εδώ είναι υπαρχτά. Η αφήγηση αληθινή στο μεγαλύτερο μέρος. Βέβαια σε ορισμένα έχω υπερβάλλει’

Να διαβάσουμε και δυο αποσπάσματα από το έργο από μέρος αυτών που είχα διαλέξει για την παρουσίαση του βιβλίου;

‘’Πάσχα. Ούτε τη Μεγαλοβδομάδα σταματούσαμε, οι αφορεσμένοι!

Με τη τσίμπλα ακόμα στο μάτι κάπου στο Ζαν Μπατίστα. Οι λιθοδεσιές γκαστρωμένες, σε κυοφορία. Ροές από κρήνες κρυφές αδιόρατες . Οι εργασίες στα δύσκολα μέρη άλλοτε χαμηλές , άλλοτε θεριακωμένες , σχίσματα στις οροφές σαν οξυκόρυφες απολήξεις γοτθικών καθεδρικών. Η σωλήνα του αεραγωγού στερεωμένη στο τοίχωμα. Έτσι που εκτεινόταν ευθεία θύμιζε σιδερένια διαγραφή, διαγραφή ελπίδων, ονείρων… κάτι τέτοιο τέλος πάντων!

Στην αρχή προχωρήσαμε στα γνωστά. Έπειτα σε μέρη άψαχτα από δεκαετίες. Ερευνητές οραμάτων, αναζητητές ψευδαισθήσεων, υβριδικά κακέκτυπα μπορώ να πω, αυτών που βάδιζαν κάποτε στα ίδια μονοπάτια, διακινδυνεύοντας τα πάντα για ένα πιάτο φαί! Για να φέρουν τα απολύτως χρειαζούμενα σε μια ώχρινη κάμαρα κάπου στον Κυπριανό… ίσως. Η γυναίκα με μωρό συχνά στην κούνια. Στο σκοινί της μπουγάδας πλυμένα τα ρούχα του σφυρατζή με τη στυφή αποφορά του φουρνέλου να μη λέει να φύγει…’(σ.27)

Στο παραπάνω απόσπασμα  από τους «ΟΡΥΚΤΟΘΗΡΕΣ» που μόλις σας διάβασα βλέπουμε μια περιγραφή που ισορροπεί μεταξύ της επικίνδυνης πραγματικότητας και της ποιητικής διάθεσης  που γεννάει στο συγγραφέα-ποιητή-ορυκτοθήρα το underground περιβάλλον της περιοχής μας.

Το επόμενο απόσπασμα- που είναι και το τελευταίο που θα σας διαβάσω-δείχνει το συγγραφέα μας, να επιστρέφει από την Καμάριζα αντικρίζοντας τη θέα του Λαυρίου από ψηλά.

Η ανάγνωση αυτής της παραγράφου πέρα από τη συναισθηματική φόρτιση που προκαλεί τροφοδοτεί τη σκέψη μας και με άλλους (Καλλικρατικούς και όχι μόνο )συνειρμούς.(σ.39)

‘Γι’ αυτό κι εγώ όταν γύριζα από την Καμάριζα κι αντίκριζα κάτω-«Α Λαυριάκι έλεγα πάντα. Λάτρεψα τούτον τον τόπο, αλήθεια, που τόσο άδολα περιμάζεψε όποιον γύρεψε θαλπωρή στην αγκαλιά του.

Από παντού καταφθάσανε, μα το περισσότερο από την Μάνη, τη Μικρασία, την Εύβοια, τη Μήλο, τη Σαντορίνη… ένα αξιολάτρευτο χωνευτήρι πολιτισμών, ένα αμάλγαμα ψυχών που συμπορεύτηκαν με ομόνοια για το μεροκάματο. Δεν ήτανε ψωμί αυτό που τρώγανε τότε… τρισευλογημένο αντίδωρο ήτανε.

Ακόμα κι απ’ την γειτονική Κερατέα κάποιοι ξωμάχοι παράτησαν τα χωράφια τους αναγκεμένοι και με τα χέρια τα τίμια, τα ροζιάρικα σαν τους φλοιούς από τα λιόδεντρά τους, άφησαν παράμερα τα ξινάρια και τα δρεπάνια της αγροτιάς, ‘βάλαν στραβά την τραγιάσκα τους και πιάσανε τις ασετιλίνες! Και καβαλαρία ή με τα πόδια περνώντας απ’ το Δογάνι στην Πλάκα ήρθανε να συναπαντήσουνε στα μεταλλεία το ριζικό τους.

Στους γρίπους της γης εμβαθώς τακιμιάσαμε.’’


Ο Νίκος Βουρλάκος παρουσιάζοντας τους ΟΡΥΚΤΟΘΗΡΕΣ

Το 1996 είχα ρωτήσει το Νίκο Βουρλάκο ποιος στίχος του μπορεί να αποτυπώσει τα συναισθήματά του σαν ορυκτοθήρας μου διάβασε ένα απόσπασμα από το ποίημα ΧΑΜΕΝΟΣ της συλλογής ΣΤΟΥΣ ΛΕΙΜΩΝΕΣ ΤΩΝ ΟΡΥΧΕΙΩΝ.

Υγρασία

Σκοτάδι

Χτιστά αντερίσματα

Άφαντο ένα ακόμα σημάδι

Σκιές υλακούν

…φοβάμαι

Χαμένος!

Στ’ αυτιά μου φθορίτινα τύμπανα,

«Τι θέλει ετούτος εδώ…ο ξένος;

…ο ξένος.»


Πίνακας Νίκου Βουρλάκου            Γαλαρία Νο 18 στην Πλάκα

7/ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ

(Χ.Π.) Εκτός από την ποίηση υπάρχει στη ζωή σου και η ζωγραφική.

(Ν.Β.) Η αγάπη για τις γαλαρίες και τα ορυκτά με οδήγησε και στη ζωγραφική, ουσιαστικά ζωγραφίζω από τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Έχω διοργανώσει τέσσερις ατομικές εκθέσεις και έχω ζωγραφίσει περίπου 130 πίνακες. Ο τίτλος της πρώτης μου έκθεσης ήταν ‘’ Στις στοές των μετάλλων’’. Το θέμα εκ πρώτης όψεως ήταν παράδοξο γιατί παρουσίαζε θεούς και ήρωες στα έγκατα της γης που κρατάνε σύγχρονα σκαπτικά εργαλεία και μεταλλευτικές λάμπες ασετιλίνης.

Αυτό από τη μια μεριά έδειχνε τη διαχρονικότητα του ανθρώπινου μόχθου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα και από την άλλη την παραδοξότητα του υπόγειου χώρου όπου η εμφάνιση κάποιου ήρωα στη στοά δεν θα ήταν απίθανο να συμβεί…


Πίνακες του Νίκου Βουρλάκου

8/30 ΧΡΟΝΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΟΡΥΚΤΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ…

(Χ.Π.) Να μιλήσουμε και για το Ορυκτολογικό Μουσείο Λαυρίου της Ε.Μ.Ε.Λ.  και να θυμίσουμε ότι από το 1986 έως το 2016 υπήρξες εκλεγμένος έφορος του Ορυκτολογικού Μουσείου Λαυρίου.

(Ν.Β.) Ο αείμνηστος Βαγγέλης Κακαβογιάννης έβαλε στους σκοπούς της ΕΜΕΛ το Ορυκτολογικό. Το μουσείο ξεκίνησε με δωρεές κάποιοι μας εμπιστεύτηκαν από την αρχή οι υπόλοιποι αργότερα. Επίσης να πω ότι χωρίς τη συνδρομή αυτών που κατέβαιναν στις γαλαρίες –για τους ‘’ορυκτοθήρες’’ σου μιλάω- χωρίς αυτούς λοιπόν και τις δωρεές τους μουσείο δεν θα υπήρχε.  Επί δημαρχίας Κώστα Πόγκα αναπαλαιώθηκε το κτήριο και επί δημαρχίας Δημήτρη Λουκά παραχωρήθηκαν δυο ακόμα συλλογές από τον Δήμο και αποκτήθηκαν ακόμα δυο συλλογές με τη χορηγία του κου Αθ. Μαρτίνου. Τον περιβάλλοντα χώρο διαμόρφωσε η Ε.Μ.Ε.Λ. Όσο για τη συμβολή του μουσείου στον πολιτιστικό τουρισμό της πόλης την αναγνωρίζουν πλέον οι πάντες .Κλείνοντας θα σου πω κάτι που από την ομιλία μου για τα τριάντα χρόνια. Όποιος νομίζει ότι  το μουσείο περιέχει μόνο ορυκτά πλανάται…  γιατί περιέχει ακόμα Θεό και ποίηση…


Πίνακας Νίκου Βουρλάκου-Χιόνια στο Ορυκτολογικό

9/ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Κλείνοντας εδώ να ευχαριστήσουμε το Νίκο Βουρλάκο για τη φιλοξενία του, την αγάπη που μας δείχνει και τα μαθήματα μετριοφροσύνης που μας προσφέρει τόσα χρόνια αθόρυβα και δημιουργικά . Ας μην μας διαφεύγει ότι πολλές μορφές ‘’εξουσίας’’ του δόθηκαν και τις απέρριψε όλες μένοντας όπως κάποιος μυθικός μας πρόγονος ,δεμένος στο κατάρτι. Του ευχόμαστε υγεία και δυνάμεις . Αντοχές και όρεξη για ‘’ομορφιές ‘’ με το μοναδικό και αυθεντικό τρόπο που εκείνος ξέρει να μας δίνει…

Να ευχαριστήσουμε όσους άμεσα ή έμμεσα μας βοήθησαν.

Να ευχαριστήσουμε το Lavriaki.gr για τη φιλοξενία του .

Την άλλη εβδομάδα πάλι εδώ…

Και μέχρι τότε…

V E N C E R E M O S

Α Ν Α Τ Ο Λ Ι Κ Α   Τ Η Σ    Α Τ Τ Ι Κ Η Σ

Του Χρήστου Προμοίρα

 

Αρέσει σε %d bloggers: